Waarom zijn deze ex-rokers gestopt met roken?

  • 0
gestopt met roken

Waarom zijn deze ex-rokers gestopt met roken?

Categorie : Roken

Natuurlijk kun jij genoeg redenen bedenken om te stoppen met roken. Er zijn genoeg redenen te bedenken, zoals dat het dodelijk is. Helaas zijn het altijd de anti-rokers die je met behulp van hun belerende verhalen proberen over te halen, en dat werkt meestal averechts. Beter kun je het horen van mensen die in hetzelfde schuitje zaten als jij, en het roer hebben omgegooid. Wat bewoog hen? Lees 3 van deze verhalen.

“Het komt hard aan als je dochter je niet meer wil knuffelen”

Sandor (45) is inmiddels al 11 jaar gestopt met roken. Lang was hij een verstokte roker, maar op een dag was de maat ineens vol. “Ik kwam thuis van een zakenreis. Het was een korte trip van 4 dagen naar Duitsland, maar voor de vader van een 2-jarig meisje is zo’n trip oneindig lang. Ik rookte een pakje per dag en rookte overal, zolang mijn dochtertje niet in dezelfde ruimte was. Zoveel was ik er al wel mee bezig. Ik had net nog in de auto voor de deur mijn laatste sigaret uitgemaakt. Ik liep naar binnen en daar stond mijn kleine oogappeltje in haar pyjama met slaperige oogjes. Mijn vrouw had haar uit bed gehaald om pappa te begroeten. Ik hurkte en sperde mijn armen open om haar te knuffelen, maar ze klampte zich vast aan mijn vrouw. Toen die vroeg of pappa geen knuffel kreeg, zei ze: “Pappa stinkt!” Ik kreeg pertinent geen knuffel. Toen knakte er iets in mij. Ik heb vanaf dat moment nooit meer naar mijn sigaretten omgekeken.”

“Ik dacht: Ik sta gewoon kanker in te ademen”

Een plots helder moment weerhield Sandra (32) ervan om ooit nog een sigaret op te steken. “Ik rookte al stiekem vanaf mijn twaalfde. Toen nog een paar sigaretjes per week, maar al in een jaar rookte ik een half pakje per dag en sinds mijn zestiende ongeveer een pakje per dag. Het was net mijn dertigste verjaardag geweest en ik stond op kantoor een sigaretje te roken, buiten voor de deur. Ik was nog wat wankel op mijn benen van het feest en die sigaret hakte erin. Ineens begonnen mijn gedachten te dwalen. Ik dacht: Deze komt hard aan! Toen begon ik te beseffen dat die sigaret me helemaal niets goeds deed, alleen maar mijn lichaam aan het verpesten was. Ik stond gewoon kanker in te ademen, bij wijze van spreken! Dat slaat toch eigenlijk nergens op? Met behulp van nicotinepleisters heb ik het uiteindelijk gered om te stoppen. Ik heb echt nog wel eens, zeker bij een wijntje, dat ik het mis. Maar dan denk ik altijd: San, weet wat je toen dacht! En dan weet ik weer dat ik het niet moet doen.

“Nu is het te laat”

Ruth (51) is door het oog van de naald gekropen, zo vindt ze zelf. “Als ik toen niet was gestopt, was ik nu waarschijnlijk dood of heel ziek geweest. Ik denk dat ik zeker 30 jaar gerookt heb. Ik kreeg wel meer last van kuchjes en dingetjes, maar dat wuif je weg. Op een nacht lag ik in bed. Ik kreeg gewoon geen lucht meer. Ik appte mijn dochter, want zelfs bellen ging niet. Die kwam meteen langs en belde direct 112. We dachten allebei: Nu is het te laat. Dan ga je rare dingen denken. Ik dacht aan dat hoesten, en dat ik iets had ontwikkeld wat er nu toe leidde dat ik zou stikken. Dat ik mezelf de dood in had gerookt, en hoe stom het wel niet was dat ik mezelf zoiets had aangedaan. Het leek wel uren te duren, maar de ambulance was er met een kwartier. Met loeiende sirenes werd ik afgevoerd, nog steeds denkend dat dit mijn laatste nacht zou zijn. Uiteindelijk ging het benauwde gevoel over. Het was een bloedpropje, iets dat niet echt te maken had met roken. Toch zag ik het als een teken. En als dat niet al hielp, waren het wel de twee dagen in het ziekenhuis. Ik lag op een zaal met allemaal rokers. Al het hoesten en rochelen, zo goor! Makkelijk was het niet, maar ik moest en zou stoppen. De dokter schreef me Champix met Varenicline voor. Dat heeft me uiteindelijk geholpen met het moeilijke begin. Ik raak die zooi nooit meer aan!”

Geïnspireerd geraakt door deze verhalen? Lees hier meer over stoppen met roken.


Laat een reactie achter